Προσωπικές ιστορίες: Ασθενής εξηγεί τί τον ώθησε να μοιραστεί τη δική του εμπειρία πέντε χρόνια μετά τη διάγνωση

«Η σκέψη που με έχει παρακινήσει περισσότερο είναι πως θέλω να ενισχύσω όσους αισθάνονται μόνοι στο ταξίδι τους.»

Η φράση αυτή περικλείει τη βαθιά ανάγκη που έχει ο καθένας από εμάς να μοιραστεί και να ακούσει. Είναι πραγματικά υπέροχο πως λίγες λέξεις μπορούν να οδηγήσουν σε μεγάλες, καθημερινές νίκες. Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας διαγνώστηκε με καρκίνο στο πάγκρεας και όπως οι περισσότεροι, πέρασε από όλα τα σχετικά στάδια μέχρι να καταλήξει στην αποδοχή, καθώς και στο να γράφει ανοιχτά για τη δική του μάχη.

Φωτο της Λ.Π., συμμετέχουσας στα εργαστήρια Θεραπευτικής Φωτογραφίας του Eyes of Light

Σύμφωνα με τον ίδιο, ο καρκίνος είναι κάτι σχετικό. Υπάρχουν πάντα άλλοι που αντιμετωπίζουν έναν χειρότερο τύπο της νόσου, σε μεταγενέστερο στάδιο ή με ακόμα μικρότερες πιθανότητες ανάρρωσης. Ενδεικτικά αναφέρει πως, ενώ ο καρκίνος του παγκρέατος θεωρείται μακράν ο πιο θανατηφόρος, περισσότεροι άνθρωποι πεθαίνουν τελικά από τον καρκίνο του μαστού, ο οποίος είναι συχνότερος. Ελπίζει πως το μοίρασμα της εμπειρίας του ως επιζώντα του συγκεκριμένου τύπου καρκίνου, θα βοηθήσει άλλους να δουν και το δικό τους αγώνα με μεγαλύτερη αισιοδοξία.

Ήξερε πως θα μπορούσε να πεθάνει και φαινόταν να το έχει αποδεχτεί χωρίς δεύτερη σκέψη. Ωστόσο, στην πραγματικότητα κάτω από τη φαινομενικά ψύχραιμη αντιμετώπιση των γεγονότων, είναι λογικό να ελλοχεύει ο φόβος για το άγνωστο. Τα πράγματα που μπορεί να μην ειπωθούν ποτέ. Οι μνήμες που μπορεί να μη δημιουργηθούν.

Ανακάλυψε πως όταν αποτυπώνει αυτούς τους συλλογισμούς, νιώθει ζωντανός και συνειδητοποιεί ότι θέλει να εστιάσει στο τώρα. Γιατί αυτό είναι που πραγματικά υπάρχει κι αυτό που μετράει. Εύχεται πως οι δικές του σκέψεις θα βοηθήσουν όσους τις διαβάσουν, την ώρα που νιώθουν πως αντιμετωπίζουν ένα σκοτεινό μέλλον με τις δυσκολίες που μπορεί να γεννά μία τέτοια αλλαγή. Σίγουρα δεν είναι εύκολο. Όμως, εξηγεί, πρέπει να αντιμετωπίζουμε κάθε κατάσταση όσο καλύτερα μπορούμε.

Η σκέψη που τον παρακίνησε περισσότερο, λοιπόν, είναι πως ήθελε να ενισχύσει εκείνους που αισθάνονται τόσο μόνοι στο ταξίδι τους. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει, μπορεί η οικογένεια και οι φίλοι να συσπειρωθούν γύρω από τους ανθρώπους που έρχονται αντιμέτωποι με τον καρκίνο, αλλά το ταξίδι εξακολουθεί να είναι δικό τους, όπως και η μάχη. Τα αγαπημένα πρόσωπα που θέλουν να υποστηρίξουν τους δικούς τους μπορούν να πουν, «Θα το νικήσεις» ή «Να είσαι δυνατός» και σίγουρα θα βοηθήσει. Παρόλα αυτά δεν έχουν αντιμετωπίσει ποτέ κάτι τέτοιο. Η επαφή με επιζώντες από καρκίνο ή με αγωνιστές του είναι μια σύνδεση που σίγουρα λειτουργεί ενθαρρυντικά και θεραπευτικά.

«Για μένα, το να γράφω για το ταξίδι μου αντιπροσωπεύει μια προσπάθεια να μοιραστώ αυτά που έχω μάθει. Μοιάζει πολύ με κάποιον που ταξιδεύει σε ένα άγνωστο μέρος και θέλει να προσφέρει κάθε τι που αποκόμισε από αυτό σε καλούς του φίλους. Παρόλο που δε μπορώ ποτέ να συναντήσω αυτούς τους νέους φίλους, πιστεύω ότι τους βοηθάω στο δικό τους ταξίδι.»

Η επιλογή να μοιραστεί τους αγώνες του με τα καλά, τα κακά και τα άσχημα στοιχεία τους, δεν ήταν εύκολη. Αρκετές μέρες μπορεί να ρωτάει τον εαυτό του «Γιατί ασχολείσαι;». Ακόμα και σήμερα, δηλώνει, αναρωτιέται αν η ιστορία του σχετίζεται με άλλους. Αλλά κάθε τόσο λαμβάνει ευχαριστίες από άγνωστους ανθρώπους που έχουν κοινή πορεία. Εκείνες τις μέρες, συνειδητοποιεί πως πραγματικά αξίζει τον κόπο. Όταν όλα έχουν ειπωθεί, αυτό είναι που πραγματικά αξίζει.

Αυτός είναι ο λόγος που γράφει. Αυτός είναι ο λόγος που εκφραζόμαστε. Σας ενθαρρύνουμε να πείτε και εσείς τη δική σας ιστορία (με όποιο τρόπο ή μέσο σας ταιριάζει). Ποιος ξέρει ποιον μπορεί να βοηθήσει;

 

Πηγή: https://www.curetoday.com

Ευχαριστούμε την εθελόντρια Δήμητρα Πατρικαράκου για την επιμέλεια του κειμένου.

 

Μοιραστείτε το!